Filtr DPF

Współczesne samochody osobowe wyposażo­ne są w rozwiązania, które w znacznym stopniu przyczyniają się do ograniczenia emisji szkodli­wych substancji do atmosfery. Skład spalin sil­nika o zapłonie samoczynnym to: 67% N2, 12% C02, 11% H,0, 10% 02; spaliny zawierają także ok. 0,3% innych składników (CO, HC, SO,, NOx i cząstek sadzy PM). Spośród szkodliwych, tle­nek węgla oraz węglowodory w katalizatorach utleniających zamieniane są w wodę. Aby usu­nąć pozostałe szkodliwe składniki spalin zasto­sowano filtr DPF (ang.: diesel particulate filter) lub inaczej FAP (fr.: filtre a particules). Wpro­wadzenie restrykcyjnych przepisów zmusiło producentów do obniżania emisji toksycznych składników spalin. Dla przykładu zawartość cząstek stałych w spalinach ograniczono w nor­mie: Euro III do 0,05 g/km, Euro IV – 0,025 g/km, zaś w Euro V – 0,005 g/km. Aby sprostać wy­sokim wymaganiom począwszy od normy Euro IV (2005 r.), producenci pojazdów samochodo­wych z układami zasilania: CR oraz UIS/PDE często stosowali filtry DPF. Początkowo filtr ten umieszczano za katalizatorem utleniającym. Jednakże, ze względu na problem dużej zwłoki czasowej w osiągnięciu optymalnej temperatu­ry pracy, zintegrowano filtr DPF z katalizatorem umieszczono za turbosprężarką. Zadaniem filtra DPF jest wychwytywanie i gromadzenie cząstek sadzy celem późniejszego ich spalenia w procesie regeneracji pasywnej bądź aktywnej (z ingerencją sterownika silnika).

Add Comment

Required fields are marked *. Your email address will not be published.