Silniki o zapłonie samoczynnym – cz.1

Głównym celem wprowadzenia elektroniczne­go systemu sterowania do silników o zapłonie sa­moczynnym było: zmniejszenie zużycia paliwa, wzrost mocy i momentu obrotowego dzięki za­stosowaniu elementów elektronicznych w proce­sie sterowania. Mechaniczna regulacja prędkości obrotowej silników o zapłonie samoczynnym nie była w stanie uwzględnić wszystkich istotnych czynników wpływających na pracę silnika oraz nie mogła realizować szybkozmiennych charakterystyk regulacji. Dlatego koniecznością stało się wprowa­dzenie elektroniki do systemu sterowania.

Elektroniczny układ sterowania silników wy­sokoprężnych – Electronic Diesel Control (EDC) można podzielić na trzy bloki funkcjonalne:

  • czujniki i nadajniki wartości znamionowych,
  • sterowniki: silnika (i pompy wtryskowej),
  • elementy wykonawcze.

Techniczna możliwość wykonania więcej niż jednego wtrysku do pojedynczego cylindra pod­czas jednego suwu pracy silnika pozwoliła na wprowadzenie wtrysku oleju napędowego bezpo­średnio do komory spalania. Pomimo prezentacji takiego silnika przez firmę Fiat w 1988 r. w mode­lu Croma, to sukces odniósł koncern Volkswagen, skutecznie wdrażając ten typ silników do produk­cji seryjnej na skalę przemysłową. Był to silnik z bezpośrednim wtryskiem paliwa 1.9 TDI, który wprowadzono do produkcji w 1990 r.

Add Comment

Required fields are marked *. Your email address will not be published.