Silniki o zapłonie samoczynnym – cz.2

Jednym z kilku warunków łatwego urucho­mienia zimnego silnika o zapłonie samoczynnym jest odpowiednia wielkość dawki rozruchowej. W pompach z regulatorem mechanicznym jest podawana przy prędkości rozruchu, zaś układy z regulatorem elektronicznym ustalają dawkę na podstawie temperatury cieczy chłodzącej z czuj­nika płynu chłodzącego NTC. Dawkę rozrucho­wą można sprawdzić za pomocą dymomierza. Dla pomp z regulatorem mechanicznym, szczytowa wartość zadymienia powinna wynosić min. 50% (k = 2,0 m_1). Dla pomp sterowanych elektronicz­nie pomiar wykonujemy dla dwóch wartości tem­peratury. Dla silnika ciepłego wartość zadymie­nia podczas rozruchu powinna wynosić 20-^30% (k = 0,6-5-1,0 mr1), dla zimnego silnika min. 50% (k = 2,0 nr1). Symulację niskiej temperatury sil­nika można wykonać w ten sposób, że w złącze elektryczne czujnika temperatury płynu chłodzą­cego do obwodu sterowania silnikiem włączamy rezystancję 10 kfi. W przybliżeniu sterownik od­czyta wartość temperatury -5°C, gdyż wartość re­zystancji dla ciepłego silnika (90°C) kształtuje się najczęściej w przedziale 200-^300 Q.

W niektórych pompach rozdzielaczowych fir­my Bosch istnieje możliwość ustawienia daw­ki rozruchowej za pomocą śruby nastawczej (rys. 12), regulującej położenie dźwigni <STOP>.

Z uwagi na fakt, iż są dwie dźwignie, dźwignię <STOP> rozpoznajemy po tym, że po jej wychy­leniu silnik gaśnie. Po przeciwnej stronie pom­py może znajdować się dźwignia biegu jałowego, najczęściej mająca dwie śruby regulacyjne. Obrót śruby w prawo zmniejsza dawkę rozruchową.

Add Comment

Required fields are marked *. Your email address will not be published.